دلايل قوي بايد و معنوي نه رگهاي گردن به حجت قوي

در روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود،
پسر10 ساله‌اى وارد قهوه فروشى هتلى شد
و پشت ميزى نشست.
خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت.
پسر پرسيد: بستنى با شکلات چند است؟
خدمتکار گفت: 50 سنت

پسر کوچک دستش را در جيبش کرد ،
تمام پول خردهايش را در آورد و شمرد .
بعد پرسيد: بستنى خالى چند است؟
خدمتکار با توجه به اين که تمام ميزها
پر شده بود و عده‌اى بيرون قهوه فروشى
منتظر خالى شدن ميز ايستاده بودند،
با بي‌حوصلگى گفت : 35 سنت
پسر دوباره سکه‌هايش را شمرد و گفت:

 گر بر سر نفس خود اميري مردي

از تن بي سر چه ترساني مرا
من قلندر زاده ام داد از فراق
-------------------------------------------------
در نگاه کساني که پرواز را نمي فهمند
هر چه بيشتر اوج بگيري کوچکتر خواهي شد
-------------------------------------------------
وقتي برگ هاي پاييز را زير پات له ميکني يادت باشه
که روزي نفس را به ما هديه ميکردند
-------------------------------------------------
اغلب فکر مي کنيم چون خيلي گرفتاريم به خدا نميرسيم
 اما واقعيت اين است که چون به خدا نميرسيم خيلي گرفتاريم
--------------------------------------------------
هيچوقت مغرور نشو .برگ ها زماني ميريزند که فکر مي کنند طلا شده اند
-------------------------------------------------
شکر نعمت نعمتت افزون کند
کفر نعمت از کفت بيرون کند
------------------------------------------------
بهاي دوست نه از زيبايي اوست نه از دارايي اوست
بلکه تنها به وفاداري اوست
-------------------------------------------------
هرکه منظور خود از غير خدا مي طلبد
او گداييست که حاجت ز گدا مي طلبد

اگر كوه ها به لرزه درآمدند، تو پابرجا و استوار باش . ( امام علی (ع))
--------------------------------------------------------------------------
 هر که بر مرکب باطل سوار شود ،
آن مرکب او را در سرزمين پشيماني پياده خواهد کرد
---------------------------------------------------------------------------
پرسیدم دوست بهتر است یا برادر ؟ گفت دوست برادری است
که انسان مطابق میل خود انتخاب می کند
---------------------------------------------------------------------------
بعضی صلیب را روی گور خود می گذارند و برخی آنرا لنگر کشتی می سازند
-----------------------------------------------------------------------------
خوشبختی میان خانه ی شماست، بیهوده آن را در میان باغ دیگران می جویید
----------------------------------------------------------------------------
با گریه به دنیا می آیی اما چنان زندگی کن که با خنده از دنیا بروی
----------------------------------------------------------------------------
خوشبختی پروانه است. اگر او را دنبال کنید از شما می گریزد
ولی اگر آرام بنشینید، روی سر شما خواهد نشست.

نه از آشنایان وفا دیده ام
نه در باده نوشان صفا دیده ام
ز نامردمیها نر نجد دلم
که از چشم خود هم خطا دیده ام
--------------------------------------------------
ای بشر آیا پنداری که دنیا مال توست
ورنه پنداری همه ساعت اجل دنبال توست
هر چه خوردی مال مورو هر چه بردی مال گور
هر چه مانده مال وارث هر چه کردی مال توست
---------------------------------------------------
هرگاه انگشت اشاره ات را به نشانه اتهام رو به سوی کسی دراز کردی

حواست باشد که سه انگشت دیگرت رو به سوی خود توست

دو چيز را هيچ وقت فراموش نکن
خدا و مرگ را

شما مي توانيد بانگ طبل را مهار کنيد و سيم هاي گيتار را باز کنيد ، ولي کداميک از فرزندان آدم خواهد توانست چکاوک را در آسمان از نوا باز دارد؟
--------------------------------------------
مال هم مايه سربلندي و آسايش است ، و هم سبب خواري و پريشاني . اگر به آيين خرد صرف شود آفريننده شادي و برآورنده نام نيک است ، اما اگر بنهند و نخورند يا چنانکه بايد بکار نبرند بهاي سنگ و گوهر شاهوار يکي است
--------------------------------------------
اگر اميدواري که رنجت بار نيکو دهد هرگز گفتار آموزگاران را خوار مدار و از فرمانشان سر مپيچ
--------------------------------------------
بيدارترين ، هشيارترين ، و پسنديده ترين کسان ، داناي سالخورده اي باشد که دانش به تجربت آموخته است
---------------------------------------------
 به بسيار گفتن آبروي خود مبر
---------------------------------------------
اگر پرسند کيستي بايد هنرهاي خويش را بشماري
--------------------------------------------
در حق کسي که قدر نيکمردي نشناسد نيکي نشايد
---------------------------------------------
هفت چيز نشان بي خردي است : خشم آوردن بر بي گناه ، بخشش به ناسزاوار ، ناسپاسي به يزدان ، پراکندن راز ، دست زدن به کار ناسودمند ، اعتماد به مردمان نا استوار ، لجاج و ستيهندگي در درغگويي
---------------------------------------------
گرانبهاترين خلعت ايزدي خرد است . اگر زورمندي بي خرد باشد در حقيقت ناتوان و خوار و بي خريدار است
---------------------------------------------
مرگ نادان به از زندگي اوست
---------------------------------------------
خود را با هوس نزديک مکن که خرد از تو روي بر مي تابد
---------------------------------------------
براي آدمي دشمن دانا از دوست نادان بهتر است
---------------------------------------------
بخشنده نيکخوي آن کس است که به بخشش جانش را آراسته گرداند . دور از جوانمردي است که بخشنده بر آن کسي که چيزي به او داده يا خيري رسانده منت نهد
---------------------------------------------
در خوردن اندازه نگهدار که پر خوردن مايه زورمندي نيست
---------------------------------------------
آنکه پيروي  خرد است دل به هوس نمي سپارد
--------------------------------------------
آن کس که به آموختن کوشاتر و گوشش به دانش نيوشاتر است ، اميدوارترين کسان است
--------------------------------------------
کسي لياقت سرفرازي و سروري  را دارد که فروتن ، بخشنده باشد ، بکوشد ، بجويد ، با همراهان همدل در طلب دانش و تجربه سفر کند ، و هميشه با همه کس به مدارا و آهستگي رفتار نمايد 
--------------------------------------------

                                                         چند حکایت
شيخ ما گفت كه وحى آمد به موسى عليه السلام كه بنى اسرائيل را بگوى كه بهترين كس را از ميان شما اختيار كنند. صد كس اختيار كردند. وحى آمد كه از اين صد كس بهترين اختيار كنند، ده كس اختيار كردند. وحى آمد كه از ده، سه اختيار كنند. سه اختيار كردند. وحى آمد كه از اين سه كس، بهترين اختيار كنند. يكى اختيار كردند. وحى آمد كه اين يگانه را بگوييد تا بدترين بنى‏اسرائيل را بيارد. او چهار روز مهلت‏خواست و گرد عالم مى‏گشت كه كسى طلب كند. روز چهارم به كويى فرو مى‏شد. مردى را ديد كه به فساد و ناشايستگى معروف بود و انواع فسق و فجور در او موجود، چنان كه انگشت‏نماى گشته بود. خواست كه او را ببرد، انديشه‏اى به دلش درآمد كه به ظاهر حكم نبايد كرد; روا بود كه او را قدرى و پايگاهى بود; به قول مردمان، خطى بر وى فرو نتوان كشيد و به اين‏كه مرا خلق اختيار كردند كه بهترين خلقى، غره نتوان گشت. چون هرچه كنم به گمان خواهد بود. اين گمان درحق خويش برم بهتر. دستار در گردن خويش انداخت و به نزد موسى عليه السلام آمد و گفت هرچند نگاه كردم هيچ كس را بدتر از خود نديدم . وحى آمد به موسى عليه السلام كه آن مرد بهترين ايشان است نه به آن كه طاعت او بيش است، بلكه به آن كه خويشتن را بدترين دانست
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

شريك بن عبدالله نخعى از دانشمندان معروف اسلامى در قرن دوم بود، مهدى عباسى (سومين خليفه عباسى ) به علم و هوش شريك ، اطلاع داشت ، او را به حضور طلبيد و اصرار كرد كه منصب قضاوت را قبول كند، او كه مى دانست قضاوت در دستگاه طاغوتى عباسيان ، گناه بزرگ است ، قبول نكرد.
مهدى عباسى اصرار كرد كه او معلم فرزندانش گردد، او به شكلى از زير بار اين پيشنهاد نيز خارج شد و نپذيرفت .
تا اينكه روزى خليفه عباسى به وى گفت : ((من از تو سه توقع دارم كه بايد يكى از آنها را بپذيرى : 1- قضاوت 2- آموزگارى 3- امروز مهمان من باشى و بر سر سفره ام بنشينى )).
شريك ، تاءملى كرد و سپس گفت : اكنون كه به انتخاب يكى از اين سه كار مجبور هستم ترجيح مى دهم كه مورد سوم (مهمانى ) را بپذيرم .
خليفه قبول كرد و به آشپز خود، دستور داد: لذيذترين غذاها را آماده نمايد و از شريك ، به بهترين وضع ممكن پذيرائى نمايد.
پس از آماده شدن غذا، شريك كه آن روز از آن غذاهاى لذيذ و گوناگون نخورده بود، با حرص و ولع از آنها خورد، در همين حال يكى از نزديكان خليفه به خليفه گفت : ((همين روزها، شريك ، هم منصب قضاوت را مى پذيرد و هم منصب آموزگارى فرزندان شما را، و اتفاقاً همين طور هم شد و او عهده دار هر دو مقام گرديد)).
از طرف دستگاه عباسى ، حقوق و ماهيانه مناسبى برايش معين كردند، روزى شريك با متصدى پرداخت حقوق ، حرفش شد.
متصدى به او گفت : ((مگر گندم به ما فروخته اى كه اين همه توقع دارى ؟)).
شريك ، جواب داد: ((چيزى بهتر از گندم به شما فروخته ام ، من دينم را به شما فروخته ام )).
آرى غذاى حرام و لقمه ناپاك ، آنچنان قلب او را تيره و تار كرد، كه او به راحتى جزء درباريان دستگاه ظلمه گرديد، و به اين ترتيب انسان خوبى بر اثر غذاى آلوده ، منحرف و عاقبت به شر شد

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
روزى بهلول از مجلس درس ابوحنيفه گذر مى كرد او را مشغول تدريس ديد و شنيد كه ابوحنيفه مى گفت حضرت صادق عليه السلام مطالبى ميگويد كه من آنها را نمى پسندم اول آنكه شيطان در آتش جهنم معذب خواهد شد در صورتيكه شيطان از آتش خلق شده و چگونه ممكن است بواسطه آتش ‍ عذاب شود دوم آنكه خدا را نمى توان ديد و حال اينكه خداوند موجود است و چيزيكه هستى و وجود داشت چگونه ممكن است ديده نشود سوم آنكه فاعل و بجا آورنده اعمال خود بنى آدمند در صورتيكه اعمال بندگان بموجب شواهد از جانب خداست نه از ناحيه بندگان بهلول همينكه اين كلمات را شنيد كلوخى برداشت و بسوى ابوحنيفه پرت كرده و گريخت اتفاقا كلوخ بر پيشانى ابوحنيفه رسيد و پيشانيش را كوفته و آزرده نمود ابوحنيفه و شاگردانش از عقب بهلول رفتند و او را گرفته پيش خليفه بردند بهلول پرسيد از طرف من بشما چه ستمى شده است ؟ ابوحنيفه گفت كلوخى كه پرت كردى سرم را آزرده است بهلول پرسيد آيا ميتوانى آن درد را نشان بدهى ابوحنيفه جواب داد مگر درد را مى توان نشان داد بهلول گفت اگر بحقيقت دردى در سر تو موجود است چرا از نشان دادن آن عاجزى و آيا تو خود نمى گفتى هر چه هستى دارد قابل ديدن است و از نظر ديگر مگر تو از خاك آفريده نشده اى و عقيده ندارى كه هيچ چيز بهم جنس خود عذاب نمى شود و آزرده نمى گردد آن كلوخ هم از خاك بود پس بنا بعقيده تو من ترا نيازرده ام از اينها گذشته مگر تو در مسجد نميگفتى هر چه از بندگان صادر شود در حقيقت فاعل خداوند است و بنده را تقصير نيست پس از اين كلوخ هم از طرف خداوند بر سر تو وارد شده و مرا تقصيرى نيست .
ابوحنيفه فهميد كه بهلول با يك كلوخ سه غلط و اشتباه او را فاش كرد در اين هنگام هارون الرشيد خنديد و او را مرخص نمود.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
مالك اشتر كه از امراء ارتش اسلام و فرمانده سپاه على (ع ) بود روزى از بازار كوفه عبور ميكرد. پيراهن كرباسى در برو عمامه اى از كرباس بر سر داشت . يك فرد عادى و بى ادب كه او را نمى شناخت با مشاهده آن لباس كم ارزش ، مالك را حقير و خوار شمرد و از روى اهانت پاره كلوخى را به وى زد. مالك اشتر اين عمل موهن را ناديده گرفت و بدون خشم و ناراحتى ، راه خود را ادامه داد. بعضى كه ناظر جريان بودند به آن مرد گفتند واى بر تو، آيا دانستى چه كسى را مورد اهانت قرار دادى ؟ جواب داد: نه . گفتند اين مالك اشتر دوست صميمى على عليه السلام است . مرد از شنيدن نام مالك بخود لرزيد و از كرده خويش سخت پشيمان شد، نميدانست چه كند. قدرى فكر كرد، سرانجام تصميم گرفت هر چه زودتر خود را بمالك برساند و از وى عذر بخواهد، شايد بدين وسيله عمل نارواى خويش را جبران كند و از خطر مجازات رهائى يابد. در مسيرى كه مالك رفته بود براه افتاد تا او را در مسجد بحال نماز يافت . صبر كرد تا نمازش تمام شد، خود را روى پاهاى مالك افكند و آنها را مى بوسيد. مالك سؤ ال كرد اين چه كار است كه مى كنى ؟ جواب داد از عمل بدى كه كرده ام پوزش مى خواهم .
فقال لاباءس عليك فوالله مادخلت المسجد الا لاستغفرون لك .مالك با گشاده روئى و محبت به وى فرمود: خوف و هراسى نداشته باش . بخدا قسم بمسجد نيامدم مگر آنكه از پيشگاه الهى براى تو طلب آمرزش ‍ نمايم
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
پيراهن پيغمبر(ص ) كهنه شده بود شخصى دوازده درهم بايشان هديه كرد، آنجناب پول را به على عليه السلام دادند تا از بازار پيراهنى بخرد، اميرالمؤ منين عليه السلام جامه اى بهمان مبلغ خريد وقتيكه خدمت پيغمبر (ص ) آورد، فرمودند اين جامه پربهاست پيراهنى پست تر از اين مرا بهتر است ، آيا گمان دارى كه صاحب جامه پس بگيرد؟ عرضكرد نميدانم فرمود به او رجوع كن شايد راضى شود.
على عليه السلام پيش آنمرد رفت و گفت پيغمبر(ص ) ميفرمايد اين پيراهن براى من پربها است و جامه اى ارزان تر از اين مى خواهم ، صاحب جامه راضى شد و دوازده درهم را رد كرد. فرمود وقتى پول را آوردم حضرت با من ببازار آمد تا پيراهنى بگيرد. در بين راه بكنيزى برخورد كه در گوشه اى نشسته بود و گريه مى كرد، جلو رفته و سبب گريه اش را پرسيد. گفت يا رسول الله مرا براى خريدارى ببازار فرستادند و چهار درهم همراه داشتم ، آن پول را گم كرده ام . پيغبر(ص ) چهار درهم از پول جامه را به او داد و پيراهنى نيز بچهار درهم خريدارى كرد در بازگشت مرد مستمندى از ايشان تقاضاى لباس كرد همان پيراهن را باو دادند، باز ببازار برگشته و با چهار درهم باقيمانده پيراهن ديگرى خريدند وقتى كه بحمل كنيز رسيد او را هنوز گريان مشاهده كرد، پيش رفته فرمود ديگر براى چه گريه مى كنى ؟ گفت دير شده مى ترسم مرا بيازارند، فرمود تو جلو برو ما را بخانه راهنمائى كن همينكه بدر خانه رسيدند. بصاحب خانه سلام كردند، ولى آنها تا مرتبه سوم جواب ندادند. پيغمبر(ص ) از جواب ندادن سؤ ال نمود صاحب خانه عرضكرد خواستيم سلام شما بر ما زياد شود تا باعث زيادى نعمت و سلامتى گردد، حضرت داستان كنيز را شرح داده و تقاضاى بخشش او را كردند. صاحب كنيز گفت چون شما تشريف آورديد او را آزاد كردم آنگاه پيغمبر(ص ) فرمود دوازده درهمى نديدم كه اينقدر خير و بركت داشته باشد دو نفر برهنه را پوشانيد و كنيزى را آزاد كرد

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

حذيفه عدوى از اصحاب رسول الله (ص ) گويد كه در جنگ تبوك ، گروه بسيارى از مسلمانان شهيد شدند . من آب برگرفتم و پسر عموى خويش را مى جستم . وى را در حالى يافتم كه جز نفسى براى او باقى نمانده بود. گفتم : آب خواهى ؟ گفت : خواهم . در همان حال يكى ديگر گفت : آه از تشنگى . پسرعمويم به او اشارت كرد؛ يعنى آب را نزد او ببر . آن جا بردم . هنوز آب را به لب هاى او نرسانده بودم كه آهى ديگر شنيدم . صداى هشام بن عاص ‍ بود. او نيز در حال جان دادن بود . آب را به لب هاى هشام نزديك كردم ؛ همان دم مرد و از آب نتوانست كه نوشد . بازگشتم تا آب را به دومى دهم . او را نيز مرده يافتم . به سوى پسرعمويم شتافتم ؛ او نيز جان به حق تسليم كرده بود . در حيرت شدم از اين همه ايثار و كرامت كه آنان را بود

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
         از فرمایشات حضرت علی (ع)


  بزرگترين گناه ترس است  
  بزرگترين تفريح  كار است  
  بزرگترين بلا   نوميدي است  
  بزرگترين شجاعت  صبر است  
  بزرگترين استاد   تجربه است  
  بزرگترين اسرار    مرگ است  
  بزرگترين افتخار   ايمان است  
  بزرگترين سود     فرزند نيك است  
  بزرگترين هديه   گذشت است  
  بزرگترين سرمايه    اعتماد به نفس است  
  آنچه بر قضا وقدر فايق آيد    صبر است  
  آنچه آدمي را صيقل دهد  كار است  
  آنچه كه كهنه اش بهتر است  دوست است  
  آنچه كه از علم بهتر است   تجربه است  
  آنچه براي مرد ننگ است    غصه است  
  آنچه بيش از مرگ آدمي راميكشد  نوميدي است  
  آنچه هرقدر دراز باشد كوتاه است   عمر است  
  آنچه كه كمش زياد است دشمن است  
  آنچه كه زيادش هم كم است  ايمان وجوانمردي است  
  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

افتادگی اموز اگر طالب فیضی      هرگز نخورد اب زمینی که بلند است (پوریای ولی)

روزي مرد کوري روي پله‌هاي ساختماني نشسته    
و کلاه و تابلويي را در کنار پايش قرار داده بود 
روي تابلو خوانده مي شد: من کور هستم لطفا کمک کنيد
. روزنامه نگارخلاقي از کنار او مي گذشت
نگاهي به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود. ا
و چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اينکه از مرد کور اجازه بگيرد
تابلوي او را برداشت آن را برگرداند
و اعلان ديگري روي آن نوشت
 و تابلو را کنار پاي او گذاشت و آنجا را ترک کرد.
عصر آنروز روز نامه نگار به آن محل برگشت
و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از اسکناس شده است
مرد کور از صداي قدمهاي او خبرنگار را شناخت
و خواست اگر او همان کسي است که آن تابلو را نوشته بگويد،
 که بر روي آن چه نوشته است؟
روزنامه نگار جواب داد:
 چيز خاص و مهمي نبود، من فقط نوشته شما را به شکل ديگري نوشتم
و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد.
 مرد کور هيچوقت ندانست که او چه نوشته است ولي روي تابلوي او خوانده مي شد:

           <<    چند پند    >>     
            

جهان خوان و خلایق میهمان بی
گل امروز مو فردا خزان بی
سیه چالی که نامش را نهند گور
 بما واجن که اینت خانمان بی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

محبت آتشی در جانم افروخت
که تا دامان محشر بایدم سوخت
عجب پیراهنی بهرم بریدی
 که خیاط اجل میبایدش دوخت
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قلم بتراشم از هر استخوانم
 مرکب گیرم از خون رگانم
بگیرم کاغذی از پرده‌ی دل
 نویسم بهر یار مهربانم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عزیزان از غم و درد جدایی
به چشمانم نمانده روشنائی
بدرد غربت و هجرم گرفتار
نه یار و همدمی نه آشنائی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

وای آن روزی که قاضی مان خدا بی
به میزان و صراطم ماجرا بی
بنوبت میروند پیر و جوانان
وای آنساعت که نوبت زان ما بی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دلا اصلا نترسی از ره دور
 دلا اصلا نترسی از ته گور
دلا اصلا نمیترسی که روزی
 شوی بنگاه مار و لانه‌ی مور
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اگر شیری اگر ببری اگر کور
 سرانجامت بود جا در ته گور
تنت در خاک باشد سفره گستر
بگردش موش و مار و عقرب و مور
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شب تاریک و سنگستان و مو مست
قدح از دست مو افتاد و نشکست
نگهدارنده‌اش نیکو نگهداشت
وگرنه صد قدح نفتاده بشکست
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جره بازی بدم رفتم به نخجیر
 سبک دستی بزد بر بال من تیر
برو غافل مچر در کوهساران
هران غافل چرد غافل خورد تیر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اگر زرین کلاهی عاقبت هیچ
اگر خود پادشاهی عاقبت هیچ
اگر ملک سلیمانت ببخشند
در آخر خاک راهی عاقبت هیچ
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هر آنکس عاشق است از جان نترسد
  یقین از بند و از زندان نترسد
دل عاشق بود گرگ گرسنه
 که گرگ از هی هی چوپان نترسد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هر آنکس مال و جاهش بیشتر بی
دلش از درد دنیا ریشتر بی
اگر بر سر نهی چون خسروان تاج
به شیرین جانت آخر نیشتر بی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به قبرستان گذر کردم کم وبیش
بدیدم قبر دولتمند و درویش
نه درویش بیکفن در خاک رفته
 نه دولتمند برده یک کفن بیش
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

صدای چاوشان مردن آیو
 بگوش آوازه‌ی جان کندن آیو
رفیقان میروند نوبت به نوبت
وای آن ساعت که نوبت وامن آیو

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اگر شیری اگر میری اگر مور
  گذر باید کنی آخر لب گور
دلا رحمی بجان خویشتن کن
 که مورانت نهند خوان و کنند سور

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

درخت غم بجانم کرده ریشه
 بدرگاه خدا نالم همیشه
رفیقان قدر یکدیگر بدانید
اجل سنگست و آدم مثل شیشه
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یکی برزیگرک نالان درین دشت
 بخون دیدگان آلاله می‌کشت
همی کشت و همی گفت ای دریغا
بباید کشت و هشت و رفت ازین دشت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عزیزا کاسه‌ی چشمم سرایت
میان هردو چشمم جای پایت
از آن ترسم که غافل پا نهی تو
 نشنید خار مژگانم بپایت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بیا تا دست ازین عالم بداریم
 بیا تا پای دل از گل برآریم
بیا تا بردباری پیشه سازیم
بیا تا تخم نیکوئی بکاریم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

غم عالم نصیب جان ما بی
بدور ما فراغت کیمیا بی
رسد آخر بدرمان درد هرکس
دل ما بی که دردش بیدوا بی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دلا خوبان دل خونین پسندند
دلا خون شو که خوبان این پسندند
متاع کفر و دین بی‌مشتری نیست
 گروهی آن گروهی این پسندند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یکی درد و یکی درمان پسندد
یک وصل و یکی هجران پسندد
من از درمان و درد و وصل و هجران
پسندم آنچه را جانان پسندد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


به صحرا بنگرم صحرا ته وینم
به دریا بنگرم دریا ته وینم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشت
 نشان روی زیبای ته وینم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گر همچو من افتاده اين دام شوي
اي بس كه خراب باده و جام شوي
ما عاشق و رند و مست و عالم سوزيم
با ما منشين اگر نه بد نام   شوي

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اول به هزار لطف بنواخت مرا
آخر به هزار غصه بگداخت مرا
چون مهره مهر خويش مي‌باخت مرا 
 چون من همه او شدم بينداخت مرا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


در پيش تو عشق مشق غيرت مي کرد

افسوس که نام جوانی طی شد
و ان تازه بهار زندگانی طی شد
حالی که ورا نام جوانی گفتند
معلوم نشد که او کی امد کی شد

ای دل چو زمانه می کند غمناکت
ناگه برود ز تن روان پاکت
بر سبزه نشین وخوش بزی روزی چند
زان پیش که سبزه بر دمت از خاکت

امروز ترا دسترس فردا نیست 
و اندیشه فردات به جز سودا نیست
ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست
کاین باقی عمر را بها پیدا نیست

از درد سخن گفتن واز درد شنیدن
با مردم بی درد ندانی که چه دردی است

وان پیر لاشه که سپردند زیر خاک
خاکش چنان بخورد کز او استخوان نماند
زنده است نام فرخ نوشیروان به خیر
گرچه بسی گذشت که نوشیروان نماند    
خیری کن ای فلان و غنیمت شمار عمر
زان پیشتر که بانگ بر آید فلان نماند

زندگی صحنه ی یکتا هنرمندی ماست
هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته بجاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند بیاد

دروغی مصلحت امیز به از راستی فتنه انگیز

هر کس با لا رفتن از کوها را دوست نداشته باشد تا ابد در بین گودال ها زندگی خواهد کرد

در عرض یک دقیقه میشه یه نفر را خرد کرد
در یک سا عت میشه یکی را دوست داشت
در یک روز میشه عاشق شد
ولی یه عمر طول می کشه تا کسی را فراموش کرد

من نمی دانم که چرا می گویند 
اسب حیوان نجیبی است
کبوتر زیباست و چرا در قفس هیچ کسی
کرکس نیست  گل شبدر چه کم از لاله ی
قرمز دارد

پیادگان جگر خسته رنج بادیه دانند 
  تو خستگی چه شناسی که بر فراز سمندی

ای دیده اگر کور نی گور ببین
                      وین علم پر فتنه و شور ببین
شاهان و سران وسروران زیر گلند
                     روهای چومه در دهن مور ببین

ای دل تو به ادراک معما نرسی 
                          در نکته زیرکان دانا نرسی
اینجا به می و جام بهشتی بساز
                         که انجا بهشت است رسی یا نرسی

هنگام سپیده دم خروس سحری
دانی که چرا همی کند نوحه گری
  یعنی که نمودند در اینه صبح
کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

اگر روزي دشمن پيدا كردي، بدان در رسيدن به هدفت موفق بودي!